Политиката ја оставаме настрана и пред заграда. Да видиме што е бенефитот, а што е загубата на ваквиот потег.

Ако земеме дека Владата се однесува како деловен менаџер во дадената ситуација, треба да сметаме дека вложената инвестиција треба да даде одредени мерливи резултати. 10.000.000 / 75.000 = 133 евра = 8.118 денари е цената на еден мал лаптоп.

8.118 денари во матерјална инвестиција е инвестицијата во професори и деца од 1-3 одделение.  Очигледно дека децата нема да стигнат да ја оправдаат инвестицијата, затоа што додека да станат даночни обврзници, овие компјутери ќе гнијат по скопските депонии. А децата веќе имаат компјутери во школо, а лаптопите ќе бидат дополнителни средства (за кои не се кажува дека ќе им бидат дадени за дома), што значи, тие почнуваат да гнијат од моментот кога ќе стигнат во училиштето. Освен „кул фактор“, не знам за што се даваат компјутери.

Малите лаптопи (netbooks) ретко  се наменети за примарна употреба, туку најмногу како  направи за достапност, поврзување и преносливост. Каде е тука деловниот план, истражувањето, да видиме колку профeсори и наставници имаат примарен десктоп компјутер дома, дали имаат интернет конекција? Дали воошто знаат како се користи компјутер,  дали им треба мал лаптоп, дали би го користеле и дали би преферирале други некои работи како на пример бенефициран надоместок за интернет, стручна литература или нешто трето? (дисклејмер за мојата поврзаност со еден интернет провајдер овде) Затоа што во многу сценарија малиот лаптоп би им бил а) неупотреблив б) неупотребен.

Многу математики можат да се направат за алтернативно распределување на ова купче пари, не е дека сме богата држава, па „кој ги брои“. Впрочем, нели сме во економска криза? Нели секој потег треба да биде обмислен и пресметан до најмала ситница? Не гледам докази за обмисленост овде. Што е полошо , не гледам ни дека јавноста бара докази.